“Kαμπή πνοής”, ποίηση

 

 

Με την Ποίηση παραμάσχαλα, για να γλυκάνει ο κόσμος….

(“Καμπή πνοής”, του Πάουλ Τσέλαν, από τις εκδόσεις Κίχλη)

Αψύς ο κόσμος μας, ωμά ρεαλιστικός, σχεδόν κυνικός… Κι όμως, θα μπορούσαμε να τον μαλακώσουμε λίγο, να τον κάμουμε πιο γαλήνιο, πιο τρυφερό, λιγότερο τραχύ… Να “ξεπλύνουμε την τόση πραγματικότητα”, όπως μας μηνύει ο αγαπημένος ποιητής Νίκος Καρούζος…

Τέτοιας χροιάς ο ποιητικός λόγος, γλυκός, ευαίσθητος, αισθαντικός, σαν μητρικό ή ερωτικό χάδι, ταξιδιάρης, βελούδινος… Κι οι ποιητές, μάγοι καλόγνωμοι, θεραπεύουν την ψυχή από τις βασανιστικές έγνοιες, την ημερεύουν, αποδυναμώνουν τον θυμό, γίνονται βάλσαμο…

Μετά από τα “Ταραγμένα νερά” της Χρύσας Σπυροπούλου, με της οποίας το αστυνομικό δαιμόνιο ένιωσα την ένταση της αναζήτησης και των ανατροπών, μετά από το “Γινάτι” του Γιάννη Καλπούζου, που με αιχμαλώτισε στη δίνη της ιστορίας και του έρωτα, μετά από το “Γλώσσα και Ζωή” του Ελισσαίου Γιαννίδη, που με μετέφερε ξανά στο κίνημα του Δημοτικισμού, επιστροφή στην Ποίηση με τον ωραίο Αυστριακό Βάλτερ Πούχνερ και τώρα με το σουρρεαλιστικό καράβι του Ρουμάνου (γερμανόφωνου) δημιουργού Πάουλ Τσέλαν….

Θα έλεγα πως η Ποίηση μοιάζει πολύ του βιολιού, έτσι την έχω στο νου και στην καρδιά μου, με νότες που λειτουργούν ως βαλεριάνα, που καταλαγιάζουν τους θυμούς της καθημερινότητας και σε παρασύρουν στα ενδότερα του εαυτού σου – ανασκαφέας, θαρρείς, της ίδιας σου της ψυχής…

Ναι, είναι μαλακτικό του εσωτερικού μας κόσμου η θεία Τέχνη, άδικο που την θεωρούν ελιτίστικη και απόμακρη, αγέρι δροσερό είναι, φάρος και λιμάνι, καταφύγιο, Ιθάκη…

Ο Πάουλ Τσέλαν, στα πενήντα χρόνια που έζησε ανάμεσα στη Ρουμανία και τη Γαλλία, άφησε πίσω του σπουδαίο έργο, γερμανόφωνο, ιεροφάντης του Σουρρεαλιστικού Κινήματος, πλάστης του λόγου και των ιδεών… Διάλεξε ο ίδιος το τέλος του: έπεσε στον Σηκουάνα…

Από την ποιητική συλλογή του “Καμπή πνοής”, σε μετάφραση του Μιχάλη Καρδαμίτση και με οχτώ θαυμάσια χαρακτικά της συντρόφου του ποιητή Ζιζέλ Τσέλαν-Λεστράνζ, είναι και τα παρακάτω αποσπάσματα:

1. Ήλιοι από νήμα / πάνω απ’ τη φαιόμαυρη ερημοσύνη. / Στο ύψος / δέντρου, μια σκέψη / αρπάζει τον τόνο του φωτός: υπάρχουν / ακόμη τραγούδια να ειπωθούν εκείθε απ’ / τους ανθρώπους.

2. Να πεις στα δάχτυλά σου,/ που ως και μες στα φαράγγια /
σε συνοδεύουν, πόσο / σε γνώριζα εγώ, πόσο μακριά / μες στο Βαθύ σε ωθούσα, όπου / το πιο πικρό μου όνειρο / σε κοιμόταν ολόκαρδα, στο κρεβάτι / του ανεξάλειπτου ονόματός μου.

3. Αυτοί που τον είχαν λεηλατήσει / τον είπαν κλέφτη, / αυτοί που τον πιθήκιζαν / διέδωσαν πως είναι λογοπλόκος.

4. Όσοι του όφειλαν εναύσματα / του καταλόγισαν πως δεν είναι αρκούντως ζωντανός, / αυτοί που ζωογονούσε, όχι μόνο με τα λόγια του, τον είπαν νεκρό.

5. Όταν ζήτησε / αλληλεγγύη,/ τον διαβεβαίωσαν πως συμπονούν και συμπάσχουν./ Αυτοί που είχαν υποδαυλίσει το μίσος εναντίον του / τον υπερασπίστηκαν / “όπως το σκοινί τον κρεμασμένο”.

6. Όποιον είχε βοηθήσει στην άνοδό του,/ αυτός φρόντιζε να βοηθήσουν άλλοι στη δική του πτώση.

7. Μια φορά,/ τον άκουγα, / έπλενε τον κόσμο, /αθέατος, ολονυχτίς, / πραγματικά./ Εν και Άπειρον,/ εκμηδενισμένα,/ πρόφεραν Εγώ. / Φως ήταν. Σωτηρία.

Ευχαριστώ θερμά τον εξαίρετο φιλόλογο, Δάσκαλο κι αγαπημένο φίλο Ανέστη Ακριτίδη για την τόσο γοητευτική παρουσίαση του ποιητικού έργου “Καμπή πνοής” του Πάουλ Τσέλαν.  Βιβλιοπαρουσιάσεις του θα φιλοξενούνται συχνά στην κατηγορία Ευ ζην κ πώς αλλιώς που ο λόγος του είναι τόσο γλαφυρός, έμπλεος συναισθημάτων, ποιητικός και διεισδυτικός, που σε παρασέρνει στην ουσία του λογοτεχνικού έργου και σε ωθεί να γίνεις κοινωνός του.

 

Written By
More from beautytalks

Όμορφος λαιμός

    Λαιμός, αυτός ο μαρτυριάρης! Είναι το σημείο του σώματος, που...
Read More

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *